Ailede Eğitim Ve Geleceğin Temelleri

Elif Hasret Aynacı tarafından yazıldı.

Salı, 12 Ekim 2010 00:49

AİLEDE EĞİTİM ve GELECEĞİN TEMELLERİ

Âşık Veysel’in değişiyle uzun ince bir yoldayız gidiyoruz gündüz gece hayat uzun bir maraton. Bu maraton acı tatlı, iyi kötü birçok film karesinden oluşuyor.

Kışın bir dağa tırmandığımızda levazımatımızı da eksiklik varsa, bu bize olumsuz olarak yansır kimse bu çanta bana ağır, bu kalın palto fazla yük oluyor diyemez. Derse asıl sıkıntıyı-yükü o zaman görür. Bir işe yeni başlayan biri elini kolunu sallayarak işe gidemez, giderse onu da sallayarak dışarı atarlar. Öncelikle, benim kıyafetim nasıl olmalı traşım nasıl olmalı işimi yaparken nelere dikkat etmeliyim demeli ve bunları en ufak ayrıntısına kadar öğrenmeli bunları şundan dolayı anlattım hayat uzun ince bir maraton demiştik. Bunun en temelinde insan yetişmesi-yetiştirilmesi var. Temelsiz hiçbir bina olamayacağı gibi, sağlam olmayan temelde de uzun ömürlü bir inşa edemezsiniz.

İnsan eğitimi ilk olarak ailede başlar. Ağırlıklı olarak ta bu görevi anne yerine getirir önde gelen hatırı sayılır büyüklerimizden birisi, çocuk eğitimi 1 yaşında başlar diyor. Evet, yanlış okumadınız 10 değil 1 yaşında. Tabi ki her yaşın ve dönemin kendine göre yapılması gerekenleri var işte burada anne babaya çooook büyük görevler düşüyor. Oturup-kalkmadan yiyip-içmeye, insanlarla konuşmada, yaşayış tarzına kadar her şeyi çocuk ilk olarak aileden alır. Çocuklar boş bardak gibidir içine ne koyarsanız onu gösterir ve onun kokusunu etrafa yayar. Bu ifade önemli, içine koyduğunuz dedim çünkü siz farkında olmasanız da onlar sizin küçük birer kopyanız olur. Nasıl mı? Evde televizyon izlemek istediğinizde düğmesine basar ve açarsınız. Sonrada elinizde kumanda kanalları gezinirsiniz bir süre sonra baktığınızda çocuğunuz televizyonu açıp kanalları izleyebiliyor. Burada siz şunu yapmış oldunuz. Oğlum-kızım bu alet öyle çalışır demediniz ama yaptıklarınızla ona bunu öğrettiniz.
Her şey sözlü telkinlerle yapılmaz. Ki zaten davranışlar sözlerden daha etkilidir. Şu şu kitabı okudum çok şey öğrendim diyen azdır ama falan kişiyi gördüm bana davranışlarıyla çok şey öğretti diyen çoktur.

Ağaç yaş iken eğilir sözü kuru bir değil. Siz yapmanız gerekenleri erteleyip durursanız çocuğunuz liseye geldiğinde ona buna şikâyet eder durursunuz. Hangimiz bir günlük yemeğini ihmal ediyor acaba bu iş çocuklarımızdan daha mı önemli. Bunları derken, kendim her görevimi yerine getiriyorum diyemem ama o yolda çaba sarf ediyorum.

Son olarak şunları söyleyerek bitirelim çocuklarımızın eğitimini ölüm-kalım meselesi bilmeliyiz. Her türlü maddi ihtiyaçlarının yanında manevi ihtiyaçlarını da unutmamalıyız. Anne-Babasına, büyüklerine ve küçüklerine saygı-sevgi göstermedikten sonra ne olursa olsun. Başımıza bela olmaktan başka bir şey olmaz.

UNUTMAYIN! Çocuklarımız bizden sevgimizi kaybetmek için korkmalı, onlara kötü davranmamızdan değil…